Bir yazı dizisinin sonuna gelmek, yalnızca bir metni tamamlamak değildir.

Bazen bir yolculuğun hangi sorularla başladığını, hangi duraklardan geçtiğini ve bizi hangi ortak düşünceye taşıdığını yeniden görmek gerekir.

Bu seriye başlarken temel derdimiz şuydu:

Kentler yalnızca yönetilen yerler midir, yoksa yurttaşın katılımıyla birlikte inşa edilen ortak yaşam alanları mıdır?

Bu soruya cevap ararken önce yerel demokrasiyi konuştuk.

Sonra mahallenin, demokrasinin en yakın halkası olduğunu hatırladık.

Depreme hazır kentin bilinçli mahalleyle kurulacağını söyledik.

Kentsel dönüşümde yalnızca binaların değil, mahalle hayatının da yenilenmesi gerektiğini savunduk.

Suyun kentle imtihanını, kuraklık ve ortak sorumluluk üzerinden ele aldık.

Trafiğin yalnızca ulaşım sorunu değil, kent kültürü meselesi olduğunu tartıştık.

Gençlerin kentin seyircisi değil, geleceğin kurucusu olduğunu vurguladık.

Yaşlanan kentlerde yalnızlaşan insanların görünmez bırakılmaması gerektiğini anlattık.

Kadınların şehir hakkı olmadan güvenli ve eşit kent kurulamayacağını ifade ettik.

Çöp sandığımız atığın, doğru yönetildiğinde döngüsel kent ekonomisinin kaynağı olabileceğini ortaya koyduk.

Dijital belediyeciliğin ise yalnızca çevrim içi işlem değil; açık veri, karar takibi, katılım, veri güvenliği ve hesap verebilirlik alanı olduğunu belirttik.

Şimdi bütün bu başlıkları aynı ortak çatı altında buluşturma zamanı.

Bu çatının adı şudur:

Yerel Demokrasi Sözleşmesi.

Bu sözleşme, hukukî bir metin olmanın ötesinde, bir şehir ahlakı önerisidir.

Bir bilinç çağrısıdır.

Bir ortak sorumluluk davetidir.

Birlikte yaşadığımız kente, birlikte sahip çıkma iradesidir.

Kent, Yalnızca Hizmet Alanı Değildir

Kentler çoğu zaman hizmet başlıkları üzerinden konuşulur.

Yol yapılacak mı?

Park açılacak mı?

Çöp toplanacak mı?

Su kesintisi yaşanacak mı?

Otobüs hattı uzatılacak mı?

Kentsel dönüşüm başlayacak mı?

Dijital başvuru sistemi çalışıyor mu?

Bunların tamamı önemlidir.

Belediyeciliğin hizmet üretme yönü elbette vazgeçilmezdir.

Ancak kent, yalnızca hizmet alanı değildir.

Kent; insanın yaşadığı, çalıştığı, öğrendiği, yaşlandığı, çocuk büyüttüğü, umut kurduğu, hüzün taşıdığı, komşuluk kurduğu, emek verdiği ve geleceğe baktığı ortak yaşam zeminidir.

Bu nedenle kent politikası, yalnızca hizmetlerin toplamı olarak görülemez.

Kent politikası; adalet, güvenlik, erişilebilirlik, dayanışma, katılım, çevre, kültür, ekonomi ve insan onuru meselesidir.

Bir şehirde yol yapılabilir ama yaya güvende değilse eksik kalır.

Binalar yenilenebilir ama kiracı, esnaf ve mahalle dokusu korunmuyorsa eksik kalır.

Dijital hizmet sunulabilir ama yaşlı yurttaş ekrandan dışlanıyorsa eksik kalır.

Park açılabilir ama kadınlar o parkı gece kullanamıyorsa eksik kalır.

Su yönetilebilir ama yurttaş tüketim sorumluluğuna katılmıyorsa eksik kalır.

Çöp toplanabilir ama atık kaynağa dönüşmüyorsa eksik kalır.

Bu nedenle güçlü kent, yalnızca hizmet sunan kent değildir.

Güçlü kent; insanı, mahalleyi, çevreyi ve ortak geleceği birlikte düşünen kenttir.

Yerel Demokrasi Seçimden Daha Geniştir

Demokrasi, elbette sandıkla başlar.

Sandık, millet iradesinin temel kurumudur.

Seçimler olmadan demokratik meşruiyet düşünülemez.

Ancak yerel demokrasi yalnızca seçimden ibaret değildir.

Çünkü kent hayatı, iki seçim arasında her gün devam eder.

Her gün yeni bir karar alınır.

Her gün yeni bir hizmet üretilir.

Her gün yeni bir ihtiyaç doğar.

Her gün bir mahallede sorun fark edilir.

Her gün bir yurttaş, bir kurumdan cevap bekler.

Bu nedenle yerel demokrasi, seçimden sonra da işlemeye devam eden bir katılım kültürüne ihtiyaç duyar.

Yurttaşın yalnızca oy veren kişi olarak değil, görüş bildiren, öneri geliştiren, süreci izleyen, yanlış gördüğünü söyleyen, doğru yapılanı destekleyen ve ortak sorumluluk üstlenen kişi olarak görülmesi gerekir.

5393 sayılı Belediye Kanunu, kent konseylerini kent yaşamında kent vizyonunun, hemşehrilik bilincinin, çevreye duyarlılığın, sosyal yardımlaşma ve dayanışmanın, saydamlığın, hesap sorma ve hesap verme anlayışının, katılımın ve yerinden yönetim ilkelerinin hayata geçirilmeye çalışıldığı yapılar olarak tanımlar.

Bu ifade, yerel demokrasi açısından son derece önemlidir.

Çünkü kent konseyi fikri, belediyenin dışında ama belediye ile temas hâlinde; yurttaşı, sivil toplumu, meslek kuruluşlarını, üniversiteleri, muhtarlıkları ve farklı toplumsal kesimleri ortak akıl zemininde buluşturma imkânı taşır.

Ancak bu imkânın gerçek güce dönüşebilmesi için kent konseylerinin yalnızca toplantı yapan yapılar değil; öneri üreten, kararları izleyen, mahalleye temas eden ve somut sonuç takip eden yerel demokrasi platformları hâline gelmesi gerekir.

Mahalle: Sözleşmenin Başladığı Yer

Yerel demokrasi sözleşmesi, büyük cümlelerle değil, mahallede başlar.

Çünkü insan devleti en önce mahallesinde görür.

Kaldırımda görür.

Muhtarlıkta görür.

Okul yolunda görür.

Parkta görür.

Otobüs durağında görür.

Su kesildiğinde, çöp toplanmadığında, sokak karardığında, bina riskli çıktığında, çocuk güvenle yürüyemediğinde, yaşlı evden çıkamadığında, kadın durakta tedirgin beklediğinde devleti ve yerel yönetimi hayatın içinde hisseder.

Bu nedenle mahalle, demokrasinin en yakın sınav alanıdır.

4541 sayılı Şehir ve Kasabalarda Mahalle Muhtar ve İhtiyar Heyetleri Teşkiline Dair Kanun, mahalle muhtarlığı ve ihtiyar heyetinin hukukî çerçevesini oluşturur. Ancak bugünün şehirlerinde mahalle, yalnızca idari bir birim olarak değil; katılım, dayanışma, afet hazırlığı, sosyal destek, çevre bilinci ve yerel karar takibi bakımından da yeniden güçlendirilmelidir.

Yerel Demokrasi Sözleşmesi’nin ilk maddesi şu olmalıdır:

Her mahalle, kendi sorununu bilen ve kendi çözümüne katılan bilinçli yurttaşlarla güçlenir.

Bu, belediyenin sorumluluğunu ortadan kaldırmaz.

Tam tersine, belediye ile yurttaş arasında daha güçlü bir bağ kurar.

Mahalle, şikâyetin başladığı yer olmaktan çıkıp çözümün başladığı yer hâline gelmelidir.

Bilinçli Toplum Olmadan Güçlü Belediye Yetmez

Güçlü belediye önemlidir.

Kurumsal kapasite önemlidir.

Bütçe önemlidir.

Teknik personel önemlidir.

Planlama önemlidir.

Dijital altyapı önemlidir.

Ancak bilinçli toplum olmadan bütün bu unsurlar sınırlı etki üretir.

Deprem hazırlığı yalnızca AFAD’ın, belediyenin veya mühendislerin konusu değildir; yurttaşın aile afet planı, mahalle dayanışması ve risk bilinciyle güçlenir.

Su yönetimi yalnızca baraj, şebeke ve arıtma tesisleriyle değil; tasarruf kültürü, yağmur suyu farkındalığı ve tüketim sorumluluğuyla anlam kazanır.

Trafik yalnızca yol, kavşak ve sinyalizasyonla değil; yaya önceliği, sabır, kurala saygı ve kent kültürüyle çözülür.

Atık yönetimi yalnızca çöp kamyonuyla değil; evde ayrıştırma, okulda eğitim, mahallede sistem ve belediyede şeffaflıkla güçlenir.

Dijital belediye yalnızca uygulama ve ekranla değil; yurttaşın bilgiye erişme, veriyi anlama ve kararı izleme kapasitesiyle değer kazanır.

Bu nedenle bilinçli toplum, yerel demokrasinin taşıyıcı gücüdür.

Bilinçli toplum; yalnızca talep eden toplum değildir.

Sorumluluk alan toplumdur.

Soru soran toplumdur.

Veri isteyen toplumdur.

Kararı izleyen toplumdur.

Komşusunu gözeten toplumdur.

Kaynakları israf etmeyen toplumdur.

Kenti yalnızca kullanan değil, koruyan toplumdur.

Katılım, Herkes İçin Eşit Olmadıkça Eksik Kalır

Yerel demokrasi sözleşmesi, katılımı yalnızca “toplantıya davet” olarak göremez.

Çünkü herkes aynı imkânlarla katılamaz.

Gençlerin sesi çoğu zaman yeterince duyulmaz.

Yaşlılar karar süreçlerinden uzak kalabilir.

Kadınlar kamusal alanda ve yerel toplantılarda eşit biçimde temsil edilmeyebilir.

Engelli bireyler fiziksel ve dijital erişim engelleriyle karşılaşabilir.

Düşük gelirli yurttaşlar zaman, ulaşım ve bilgi eksikliği nedeniyle sürece katılamayabilir.

Göçle gelenler, öğrenciler, kiracılar ve kentte geçici görülen kesimler karar süreçlerinde görünmez kalabilir.

Bu nedenle katılımın adil olması gerekir.

Toplantı saati önemlidir.

Toplantı yeri önemlidir.

Dilin sade olması önemlidir.

Dijital erişimin desteklenmesi önemlidir.

Mahalle düzeyinde bilgilendirme önemlidir.

Görüşlerin gerçekten değerlendirilmesi önemlidir.

Katılımın sonucunun açıklanması önemlidir.

OECD’nin açık yönetim ve yurttaş katılımı çalışmaları, katılımın yalnızca bilgi paylaşımı değil; şeffaflık, hesap verebilirlik, kapsayıcılık ve güvenle birlikte ele alınması gerektiğini vurgular.

Bu yaklaşımın yerel düzeydeki karşılığı açıktır:

Katılım, davet etmekle başlamaz; insanın gerçekten sözünün değer gördüğünü hissetmesiyle başlar.

Güvenli Kent, Adil Kent, Dayanıklı Kent

Bu seride güvenliği yalnızca asayiş başlığı olarak görmedik.

Deprem güvenliğini konuştuk.

Kadınların gece ve gündüz eşit biçimde yaşayabildiği şehirleri konuştuk.

Yaşlıların evlerine kapanmadığı mahalleleri konuştuk.

Çocukların okul yolunda güvenle yürüyebildiği ulaşım kültürünü konuştuk.

Afet toplanma alanlarını, erişilebilir sokakları, aydınlatmayı, dijital güveni, kişisel veriyi ve sosyal dayanışmayı aynı bütünün parçaları olarak değerlendirdik.

Çünkü güvenlik, yalnızca tehlikenin yokluğu değildir.

Güvenlik; insanın şehirde onurla, korkmadan, dışlanmadan ve haklarını kullanarak yaşayabilmesidir.

Adalet de yalnızca mahkeme salonlarında aranan bir kavram değildir.

Adalet, şehirde de yaşanır.

Bir çocuk parka erişebiliyorsa adalet vardır.

Bir kadın gece durakta kendini güvende hissediyorsa adalet vardır.

Bir yaşlı kaldırımda düşmeden yürüyebiliyorsa adalet vardır.

Bir engelli birey belediye hizmetine engelsiz ulaşabiliyorsa adalet vardır.

Bir kiracı dönüşüm sürecinde yok sayılmıyorsa adalet vardır.

Bir mahalle yatırımı şeffaf biçimde izlenebiliyorsa adalet vardır.

Bu nedenle Yerel Demokrasi Sözleşmesi’nin ikinci büyük ilkesi şudur:

Kentte güvenlik ve adalet, yalnızca hizmet kalitesi değil; insan onurunun yerel ölçekteki karşılığıdır.

Kent Konseyleri Yeni Bir Eşiğe Taşınmalı

Bu serinin başında İrlanda Yurttaş Meclisi modelinden hareketle, Türkiye’deki kent konseyleri için yeni bir katılım ufku üzerinde düşünmüştük.

İrlanda’daki Citizens’ Assembly deneyimi, rastgele seçilmiş yurttaşların belirli kamu politikası konularını bilgiye dayalı biçimde tartışabildiğini, uzmanları dinleyebildiğini, farklı görüşleri değerlendirebildiğini ve karar vericilere öneriler sunabildiğini gösteren önemli bir uygulama olarak dikkat çekiyor.

Türkiye’de kent konseyleri, doğrudan aynı modelin kopyası olmak zorunda değildir.

Ancak bu tecrübeden alınabilecek güçlü bir ders vardır:

Yurttaş, doğru bilgiye eriştiğinde ve ciddi bir süreç içinde dinlendiğinde yalnızca tepki veren değil, çözüm üreten bir aktöre dönüşebilir.

Bu nedenle kent konseyleri, gelişmiş ülkelerdeki katılımcı yönetişim örnekleri de dikkate alınarak daha sistematik ve işlevsel tematik yapılarla güçlendirilebilir.

Örneğin İrlanda’daki Yurttaş Meclisi (Citizens’ Assembly) modeli, rastgele seçilmiş yurttaşların belirli kamu politikalarını derinlemesine tartışabildiği bir yapı sunarken; Fransa’daki İklim Yurttaş Konvansiyonu (Convention Citoyenne pour le Climat) çevre politikalarında doğrudan yurttaş katkısını mümkün kılmıştır. Almanya ve Hollanda’da ise yerel düzeyde oluşturulan yurttaş panelleri ve danışma kurulları, belediye karar süreçlerine düzenli veri ve görüş sağlamaktadır.

Bu deneyimler ışığında kent konseyleri bünyesinde aşağıdaki tematik yurttaş meclisleri ve çalışma yapıları kurulabilir:

Deprem ve Afet Dayanıklılığı Yurttaş Meclisi.

Su Yönetimi ve İklim Uyum Meclisi.

Gençlik, Eğitim ve İstihdam Meclisi.

Kadınların Şehir Hakkı ve Güvenli Kent Meclisi.

Yaşlı Dostu Kent ve Sosyal Destek Meclisi.

Döngüsel Ekonomi, Atık ve Sıfır Atık Meclisi.

Dijital Belediye, Açık Veri ve Şeffaflık Meclisi.

Ulaşım ve Kentsel Hareketlilik Meclisi.

Bu yapılar yalnızca danışma organı olarak değil; veri temelli analiz yapan, uzman görüşü ile yurttaş deneyimini birleştiren, düzenli rapor üreten ve karar süreçlerini izleyen platformlar olarak tasarlanmalıdır.

Amaç, belediyelerin yerine geçmek değil; yerel kararların daha kapsayıcı, daha şeffaf ve daha güçlü toplumsal meşruiyetle alınmasını sağlamaktır.

Bu şekilde yapılandırılmış kent konseyleri, yalnızca toplantı yapan kurumlar olmaktan çıkarak; yerel demokrasinin yaşayan hafızası, öğrenen sistemi ve gerçek anlamda ortak akıl merkezi hâline gelebilir.

Yerel Demokrasi Sözleşmesi İçin On İki İlke

Bu yazı dizisinin sonunda, kentlerimiz için bir Yerel Demokrasi Sözleşmesi önerisi olarak on iki temel ilke üzerinde durabiliriz:

Birincisi: Kent, ortak yaşam alanıdır.
Kent yalnızca imar, yatırım ve hizmet alanı değil; insan onuru, adalet, güvenlik, çevre ve ortak gelecek alanıdır.

İkincisi: Mahalle, demokrasinin ilk halkasıdır.
Yerel katılım mahallede başlar; muhtarlık, kent konseyi, belediye ve yurttaş arasında düzenli bağ kurulmalıdır.

Üçüncüsü: Bilinçli toplum, güçlü yerel yönetimin tamamlayıcısıdır.
Yurttaş yalnızca hizmet alan değil; sorumluluk alan, bilgi isteyen, kararı izleyen ve çözüm üreten aktördür.

Dördüncüsü: Afet hazırlığı mahalle ölçeğinde güçlendirilmelidir.
Deprem ve afet riskleri yalnızca teknik planlarla değil; aile afet planı, toplanma alanı bilgisi, gönüllülük ve mahalle dayanışmasıyla yönetilmelidir.

Beşincisi: Kentsel dönüşüm insan merkezli olmalıdır.
Dönüşüm yalnızca bina yenileme değil; kiracı, hak sahibi, esnaf, yeşil alan, sosyal doku, ulaşım ve mahalle hafızasını birlikte koruma sürecidir.

Altıncısı: Su ve çevre ortak sorumluluktur.
Kuraklık, su verimliliği, atık yönetimi ve döngüsel ekonomi; belediye, yurttaş, okul, iş dünyası ve mahalle birlikte hareket ettiğinde başarıya ulaşır.

Yedincisi: Ulaşım insan hareketini merkeze almalıdır.
Trafik yalnızca araç akışı değil; yaya güvenliği, toplu taşıma, erişilebilirlik, okul yolu, bisiklet ve kent kültürü meselesidir.

Sekizincisi: Gençler kararın ve üretimin ortağı olmalıdır.
Gençler yalnızca geleceğin sahipleri değil; bugünün kent politikalarının kurucu aktörleridir.

Dokuzuncusu: Yaşlılar kentin hafızasıdır.
Yaşlı dostu mahalle, erişilebilir ulaşım, evde destek, dijital rehberlik ve kuşaklar arası dayanışma yerel yönetimlerin temel sorumluluk alanlarıdır.

Onuncusu: Kadınların şehir hakkı yerel demokrasinin ölçüsüdür.
Güvenli ulaşım, aydınlatma, kamusal alan, bakım hizmetleri ve karar süreçlerine eşit katılım olmadan adil kent kurulamaz.

On birincisi: Dijital belediye şeffaf ve kapsayıcı olmalıdır.
Açık veri, karar takibi, dijital katılım, kişisel veri güvenliği ve erişilebilir hizmet dijital yerel demokrasinin temelidir.

On ikincisi: Her karar izlenebilir, her süreç hesap verebilir olmalıdır.
Yerel yönetimde güven; açık bilgi, sade dil, düzenli raporlama, katılım sonuçlarının açıklanması ve yurttaşın karar sürecini takip edebilmesiyle güçlenir.

Bu on iki ilke, bir yazı dizisinin sonuç cümleleri değil; yerel yönetimler, kent konseyleri, muhtarlıklar, üniversiteler, meslek kuruluşları, sivil toplum ve yurttaşlar için ortak bir çalışma davetidir.

Sözleşme Kâğıtta Değil, Hayatta Karşılık Bulmalı

Bir sözleşme yazmak kolaydır.

Önemli olan, o sözleşmenin şehir hayatında karşılık bulmasıdır.

Eğer mahalle sakini toplantıya çağrılıyor ama görüşü dikkate alınmıyorsa, sözleşme eksik kalır.

Eğer belediye veri paylaşıyor ama yurttaşın anlayacağı dilde sunmuyorsa, sözleşme eksik kalır.

Eğer kent konseyi toplanıyor ama karar süreçlerine etki edemiyorsa, sözleşme eksik kalır.

Eğer dönüşüm yapılıyor ama insanlar yerinden ediliyorsa, sözleşme eksik kalır.

Eğer dijitalleşme var ama yaşlı yurttaş hizmete erişemiyorsa, sözleşme eksik kalır.

Eğer kadınların güvenlik deneyimi ölçülmüyorsa, sözleşme eksik kalır.

Eğer gençlerin görüşü alınıyor ama karara yansımıyorsa, sözleşme eksik kalır.

Bu nedenle Yerel Demokrasi Sözleşmesi, yalnızca ilke metni değil; izleme ve uygulama kültürüyle birlikte düşünülmelidir.

Her belediye kendi “Yerel Demokrasi Karnesi”ni yayımlayabilir.

Her kent konseyi yıllık “Ortak Akıl Raporu” hazırlayabilir.

Her mahalle için “Mahalle Öncelikleri ve İzleme Tablosu” oluşturulabilir.

Her büyük proje için “Katılım ve Etki Değerlendirme Notu” paylaşılabilir.

Her yıl “Kent İçin Ortak Akıl Buluşması” düzenlenebilir.

Böylece yerel demokrasi, yalnızca iyi niyetli bir söylem olmaktan çıkar; ölçülebilen, izlenebilen ve geliştirilebilen bir şehir yönetimi kültürüne dönüşür.

Son Söz: Kent İçin Ortak Akıl, Gelecek İçin Ortak Sorumluluktur

Bu serinin sonunda geriye tek bir ana fikir kalıyor:

Kent, hepimizin ortak evidir.

Bu evin duvarları yalnızca beton değildir.

Bu evin çatısı yalnızca imar planı değildir.

Bu evin kapısı yalnızca belediye hizmet binası değildir.

Bu evin gerçek taşıyıcıları; bilinçli yurttaşlık, güçlü kurumlar, adil kararlar, güvenli sokaklar, dayanışan mahalleler, açık bilgi, katılımcı yönetim ve ortak gelecek iradesidir.

Yerel demokrasi, uzak ve soyut bir kavram değildir.

Yerel demokrasi; çocuğun okul yolunda, yaşlının kaldırımında, kadının güvenli durağında, gencin karar masasındaki sandalyesinde, kiracının dönüşüm sürecindeki hakkaniyetinde, suyun tasarrufunda, atığın ayrıştırılmasında, verinin açıklığında ve mahallenin ortak sesinde hayat bulur.

Bu nedenle kent için ortak akıl, yalnızca düşünmek değildir.

Dinlemektir.

Görmektir.

Hesap vermektir.

Sorumluluk almaktır.

Birlikte karar vermektir.

Birlikte korumaktır.

Birlikte geleceğe yürümektir.

Bugün kentlerimizin ihtiyacı olan şey, yalnızca daha fazla proje değildir.

Daha fazla güvene, daha fazla şeffaflığa, daha fazla katılıma, daha fazla adalete ve daha fazla bilinçli yurttaşlığa ihtiyacımız var.

Çünkü güçlü şehir, yalnızca iyi yönetilen şehir değildir.

Güçlü şehir; yurttaşıyla birlikte düşünen, birlikte öğrenen, birlikte karar alan ve birlikte geleceğini kuran şehirdir.

Kent için ortak akıl, gelecek için ortak sorumluluktur.

Ve bu sorumluluk, hepimizin omuzlarındadır.

Dr. Oğuz Poyrazoğlu
Gazi Üniversitesi Teknoloji Fakültesi Öğretim Üyesi
Gazete Ankara Dijital Haber Portalı
Kurucu ve Sorumlu Yazı İşleri Müdürü – Köşe Yazarı
opoyrazoglu@gazeteankara.com.tr

Yararlanılan Dijital Kaynaklar

Bu yazının kaynak omurgası; belediyelerin görev, yetki, katılım ve kent konseyi çerçevesini belirleyen 5393 sayılı Belediye Kanunu, mahalle muhtarlığı ve ihtiyar heyetinin hukukî zeminini oluşturan 4541 sayılı Şehir ve Kasabalarda Mahalle Muhtar ve İhtiyar Heyetleri Teşkiline Dair Kanun, bilgiye erişim, şeffaflık, hesap verebilirlik ve kapsayıcı katılımı yerel demokrasi açısından değerlendiren OECD açık yönetim ve yurttaş katılımı çalışmaları, kamusal verinin erişilebilir, kullanılabilir ve katılımı güçlendirici biçimde açılmasına ilişkin ilkeleri ortaya koyan Open Data Charter, temsili ve müzakereci yurttaş katılımı açısından önemli bir örnek sunan İrlanda Citizens’ Assembly, kent yaşamında sürdürülebilir, kapsayıcı ve dirençli yerleşim yaklaşımını vurgulayan Birleşmiş Milletler Sürdürülebilir Kalkınma Amacı 11 ve sorumlu üretim-tüketim yaklaşımını ortaya koyan Birleşmiş Milletler Sürdürülebilir Kalkınma Amacı 12 üzerine kuruludur.

Bu dijital kaynaklar, yerel demokrasinin yalnızca seçim ve temsil mekanizmalarından ibaret olmadığını; mahalle ölçeğinden başlayarak katılım, şeffaflık, hesap verebilirlik, açık veri, çevre sorumluluğu, sosyal kapsayıcılık ve bilinçli yurttaşlıkla birlikte düşünülmesi gereken çok boyutlu bir ortak gelecek alanı olduğunu göstermektedir.